W czasie Job Shadowing w Portugalii, trudno nam było przejść obojętnie obok drzew, które na pozór zostały uszkodzone, oszpecone, ociosane z kory. W wielu miejscach, również przy drogach, np. tej prowadzącej do Sanktuarium Bon Jesus, spotkać można drzewa Dębu korkowego, które przyciągają wzrok rozległymi, pierścieniowatymi uszkodzeniami wierzchniej, ochronnej warstwy pnia. To Quercus suber – dziedzictwo i dobro narodowe Portugalii.

Dąb korkowy (Quercus suber) jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów portugalskiego krajobrazu i od wieków odgrywa ogromną rolę w gospodarce oraz kulturze tego kraju. Portugalia jest największym na świecie producentem korka, a „montado” czyli lasy dębów korkowych, zajmują potężną część jej terytorium.

Kora dębu korkowego pozyskiwana jest w sposób całkowicie bezpieczny dla rośliny – pierwszy zbiór odbywa się po około 25 latach od posadzenia, a kolejne co 9 lat. Dzięki temu jedno drzewo może dostarczać korka przez ponad 150 lat. Kora dębu korkowego wykorzystywana jest przede wszystkim do produkcji korków do butelek, ale również podłóg, materiałów izolacyjnych, elementów dekoracyjnych, galanterii, a nawet odzieży i akcesoriów.

Dąb korkowy jest ważnym elementem portugalskiej tradycji i tożsamości narodowej. Praca przy pozyskiwaniu korka przekazywana jest z pokolenia na pokolenie i wymaga dużego doświadczenia oraz precyzji.

Lasy dębów korkowych mają również ogromne znaczenie przyrodnicze – chronią glebę przed erozją oraz stanowią siedlisko wielu gatunków roślin i zwierząt, toteż uprawa drzewa korkowego jest przykładem zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi, łączącego tradycję z nowoczesną ochroną środowiska.